پیوند غضروف به بینی؛ تکنیکی پیشرفته در جراحی ترمیمی و زیبایی بینی

پیوند غضروف به بینی در چه مواردی انجام می‌شود؟ عمل جراحی بینی یکی از مرسوم‌ترین و پرطرفدارترین جراحی‌های زیبایی است که در سراسر جهان انجام می‌شود. روش‌های مختلف و جدیدی برای عمل بینی وجود دارد که متخصص با مهارت خود، بهترین روش را برای رسیدن به بهترین نتیجه انجام خواهد داد. یکی از روش‌های کلیدی در این زمینه، پیوند غضروف است. این روش به جراح پلاستیک امکان می‌دهد تا ساختار بینی را تقویت کرده و تعادل ظاهری آن را بازسازی کند. برای آشنایی با نکات این روش جراحی و دیدن نمونه کارهای مرتبط تا انتهای مقاله با ما همراه باشید.

چرا پیوند غضروف به بینی ضروری است؟

در بسیاری از بیماران، به خصوص آن‌هایی که قبلا جراحی بینی انجام داده‌اند، ممکن است بافت غضروفی کافی برای اصلاح یا بازسازی فرم وجود نداشته باشد. در چنین شرایطی، پیوند غضروف به بینی به کمک می‌آید و مزایای زیر را فراهم می‌کند:

• تقویت ساختار بینی: غضروف پیوندی به جراح اجازه می‌دهد چارچوب بینی را بازسازی کرده و استحکام لازم برای حفظ فرم طبیعی ایجاد کند.
• بهبود عملکرد تنفسی: در مواردی که انحراف تیغه بینی یا تنگی دریچه‌های داخلی وجود دارد، پیوند غضروف می‌تواند مسیر تنفسی را باز کند و جریان هوا را بهبود بخشد.
• اصلاح فرم ظاهری: بسیاری از ناهماهنگی‌های ظاهری، مانند فرورفتگی پل بینی، عدم تقارن سوراخ‌ها یا افتادگی نوک بینی، با استفاده از غضروف پیوندی اصلاح می‌شوند.
• مقاومت بیشتر نسبت به پروتز مصنوعی: غضروف طبیعی بدن با بافت‌های اطراف سازگاری بهتری دارد و در مقایسه با ایمپلنت‌های سیلیکونی یا پلاستیکی، احتمال عفونت، جابجایی یا پس زدن بسیار کمتر است.
• امکان بازسازی در جراحی‌های ترمیمی پیچیده: در بیمارانی که چندین بار عمل شده‌اند یا آسیب شدید به ساختار بینی وارد شده، پیوند غضروف (به ویژه از دنده) تنها روش مطمئن برای بازگرداندن استحکام و ظاهر طبیعی بینی است.
• پایداری و ماندگاری بیشتر: برخلاف برخی مواد مصنوعی که ممکن است در طول زمان تغییر شکل دهند یا نیاز به تعویض داشته باشند، غضروف پیوندی در صورت انتخاب صحیح منبع، ماندگاری بالاتری دارد.
• ایجاد نتایج طبیعی‌تر: استفاده از بافت خود بدن باعث می‌شود فرم بینی هماهنگ‌تر با اجزای صورت به نظر برسد و لمس آن نیز طبیعی باقی بماند.

منابع غضروف برای پیوند بینی

غضروف مورد نیاز در جراحی بینی طبیعی می‌تواند از بخش‌های مختلف بدن بیمار برداشته شود. انتخاب منبع غضروف به شرایط فرد، نوع مشکل بینی، میزان نیاز به بافت و تجربه جراح پلاستیک بستگی دارد. سه منبع اصلی غضروف شامل سپتوم، گوش و دنده هستند که هر کدام ویژگی‌ها، مزایا و محدودیت‌های خاص خود را دارند.

غضروف سپتوم (تیغه بینی)

غضروف سپتوم شایع‌ترین و در دسترس‌ترین منبع برای پیوند غضروف به بینی است. این غضروف در مرکز بینی قرار دارد و معمولا در جراحی‌های اولیه (Primary Rhinoplasty) بهترین گزینه محسوب می‌شود. ویژگی مهم غضروف سپتوم، استحکام مناسب و شکل صاف آن است که برای بازسازی پل یا اصلاح تیغه بینی بسیار کاربرد دارد.
مزیت مهم این منبع، برداشت آسان و عدم ایجاد تغییر ظاهری قابل توجه در بینی است. با این حال، در بیمارانی که قبلا جراحی شده‌اند یا حجم زیادی از سپتوم برداشته شده باشد، ممکن است غضروف کافی برای استفاده باقی نمانده باشد.

غضروف گوش (Conchal Cartilage)

غضروف گوش معمولا از بخش پشتی لاله گوش (Concha) برداشته می‌شود. این منبع به دلیل انعطاف پذیری بالا برای بازسازی و اصلاح نوک بینی کاربرد فراوانی دارد. از آنجا که برداشت غضروف از پشت گوش انجام می‌شود، تغییر قابل توجهی در ظاهر گوش ایجاد نمی‌کند و جای زخم نیز مخفی باقی می‌ماند. در جراحی بینی گوشتی نیز گاهی برای ساخت نوک بینی ظریف و محکم از پیوند غضروف استفاده خواهد شد.
البته باید توجه داشت که غضروف گوش استحکام کمتری نسبت به غضروف سپتوم یا دنده دارد. به همین دلیل بیشتر در اصلاحات ظریف، شکل دهی نوک بینی یا تقویت پره‌ها استفاده می‌شود و برای بازسازی‌های وسیع مناسب نیست.

غضروف دنده (Costal Cartilage)

غضروف دنده یکی از مقاوم‌ترین و حجیم‌ترین منابع غضروف برای پیوند بینی است. این منبع بیشتر در عمل ترمیم بینی پیچیده یا بازسازی‌های گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ به ویژه در بیمارانی که سپتوم و گوش دیگر غضروف کافی ندارند. غضروف دنده استحکام بسیار بالایی دارد و برای بازسازی پل بینی یا حمایت ساختاری در موارد تخریب شدید اسکلت بینی بهترین گزینه است.
با وجود این مزایا، غضروف دنده محدودیت‌هایی نیز دارد. از جمله احتمال وارپینگ (انحنای ناخواسته در طول زمان)، جذب جزئی و باقی ماندن اسکار در محل برداشت. همچنین عمل برداشت از دنده کمی تهاجمی‌تر از سایر منابع است و نیازمند تجربه بالای جراح برای کاهش عوارض احتمالی خواهد بود.

برای برقراری ارتباط با بهترین جراح بینی تهران دکتر محسن اسدی و یک مشاوره تخصصی و واقع بینانه فرم زیر را پر کنید تا در اسرع وقت با شما تماس بگیریم:

تکنیک‌های پیوند غضروف به بینی

جراح پلاستیک بر اساس مشکل بیمار و ناحیه مورد نظر، از روش‌های مختلف پیوند غضروف استفاده می‌کند:

پیوند غضروف برای تقویت پل بینی (Dorsal Augmentation):
برای اصلاح پل کم ارتفاع یا فرورفته استفاده می‌شود. معمولا غضروف سپتوم، گوش یا دنده به کار می‌رود تا قوس طبیعی بینی بازسازی شود.

پیوند برای اصلاح نوک بینی (Tip Graft):
در بیمارانی که نوک بینی افتاده یا گرد دارند، غضروف نازک از سپتوم یا گوش برداشته و در نوک قرار داده می‌شود تا شکل، تقارن و برجستگی طبیعی ایجاد کند و به این شکل جراحی افتادگی نوک بینی انجام می‌شود.

پیوند اسپریدر (Spreader Graft):
بین تیغه میانی و غضروف‌های کناری قرار می‌گیرد تا دریچه داخلی بینی باز شود و تنفس راحت‌تر گردد. این تکنیک علاوه بر بهبود عملکرد، به صاف شدن پل بینی هم کمک می‌کند.

پیوند کولوملا (Columellar Strut Graft):
برای استحکام پایه بینی و تنظیم زاویه نوک لب به کار می‌رود. این پیوند باعث می‌شود نوک بینی در طول زمان افت نکند.

پیوند آلار (Alar Batten Graft):
در بیمارانی که پره‌های بینی ضعیف و مستعد فرو‌رفتگی هستند استفاده می‌شود. این پیوند با قرارگیری در پره‌ها، جلوی کلاپس و مشکلات تنفسی را می‌گیرد.

🔷نمونه کارهای جراحی بینی استخوانی را مشاهده کنید🔷

مزایا و معایب پیوند غضروف به بینی

مزایا

• هماهنگی بهتر با بافت بدن
• کاهش احتمال پس زدن یا عفونت
• ماندگاری طولانی‌مدت
• امکان شکل‌دهی دقیق متناسب با نیاز بیمار

معایب

• نیاز به برداشت غضروف از نواحی دیگر بدن
• افزایش مدت زمان جراحی
• احتمال جذب بخشی از غضروف
• ایجاد جای زخم در نواحی برداشت (مثلاً قفسه سینه یا پشت گوش)

کاندیدای مناسب پیوند غضروف به بینی

• بیمارانی که به دلیل جراحی‌های قبلی دچار کمبود غضروف یا تغییر شکل ساختار بینی شده‌اند.
• افرادی که پل بینی فرورفته یا افتادگی قابل توجه نوک بینی دارند.
• بیمارانی که به علت آسیب، شکستگی یا تروما نیاز به بازسازی ساختار بینی دارند.
• کسانی که مشکلات تنفسی ناشی از تنگی دریچه‌های داخلی یا ضعف پره‌های بینی دارند.
• افرادی که نوک بینی ضعیف، نامتقارن یا نواقص مادرزادی و مشکلات بافتی دارند.
• بیمارانی که می‌خواهند اصلاحات زیبایی جزئی مانند شکل دهی نوک بینی یا پره‌ها انجام دهند.
• افرادی که به دلیل نازکی پوست یا ساختار ضعیف بینی، نیاز به تقویت چارچوب غضروفی دارند.
• بیمارانی که دچار فرورفتگی پل بینی پس از کاهش وزن، افزایش سن یا آسیب هستند.
• کسانی که به دنبال جراحی ترمیمی (Revision Rhinoplasty) هستند و غضروف کافی از منابع قبلی باقی نمانده است.
• افرادی که می‌خواهند از روش‌های طبیعی (غضروف خود بدن) استفاده کنند تا خطر عوارض ناشی از پروتز مصنوعی کاهش یابد.

مقایسه پیوند غضروف با سایر روش‌ها

در جراحی بینی دو انتخاب اصلی وجود دارد: استفاده از غضروف طبیعی بدن یا ایمپلنت‌های مصنوعی

غضروف اتولوگ (خودی) بهترین سازگاری بیولوژیک را دارد و خطر عفونت یا پس زدن در آن بسیار کمتر است، به همین دلیل بیشتر جراحان آن را بر پروتزهای مصنوعی ترجیح می‌دهند.

ایمپلنت‌های سیلیکونی و مشابه آن جراحی را ساده‌تر می‌کنند، اما احتمال جابجایی، عفونت و عوارض دیررس در آن‌ها بیشتر است. در بازسازی‌های گسترده، غضروف دنده به‌عنوان منبعی مقاوم و پرحجم انتخاب اول است، هرچند ریسک‌هایی مانند خمیدگی یا اسکار در محل برداشت دارد.

روش‌های جایگزین مانند غضروف خرد شده در فاشیا یا گرافت‌های همولوگ نیز در برخی بیماران کاربرد دارند، اما پایداری و نتایج آن‌ها به اندازه غضروف خودی نیست. به طور کلی، در نقص‌های کوچک تا متوسط غضروف سپتوم بهترین گزینه است، در ترمیم‌های بزرگ غضروف دنده ترجیح داده می‌شود و ایمپلنت‌ها تنها در شرایط خاص به‌کار می‌روند.

عوارض احتمالی

گرچه این روش معمولا ایمن است، اما مانند هر عمل جراحی می‌تواند با عوارضی همراه باشد:

• تورم و کبودی موقت
• خونریزی خفیف
• عفونت در محل پیوند یا برداشت غضروف
• تغییر شکل جزئی در طول زمان
• نیاز به جراحی ترمیمی در موارد نادر

❓سوالات متداول درباره پیوند غضروف به بینی

جمع بندی

پیوند غضروف به بینی یکی از مهم‌ترین تکنیک‌های جراحی پلاستیک و ترمیمی است که می‌تواند هم به بهبود عملکرد تنفسی و هم به اصلاح زیبایی بینی کمک کند. انتخاب منبع غضروف، تکنیک جراحی و تجربه جراح در موفقیت این عمل نقش کلیدی دارد. اگر قصد انجام پیوند غضروف به بینی را دارید، بهترین کار مشاوره با یک جراح پلاستیک متخصص و باتجربه است تا مناسب‌ترین روش برای شرایط شما انتخاب شود.